Spacer…

Dziś poczułam się beztrosko jak dziecko…W pomarańczowo-brązowym od jesiennych liści parku każdemu krokowi towarzyszył dźwięk który zachęcał do pójścia dalej…Powietrze było takie przejrzyste, krystaliczne…słońce świeciło w szczególny sposób…takie jesienne promienie, niebo z jednej strony szarogranatowe, z drugiej słońce…Powietrze pachniało, smakowało…dobrze mi w nim było jak w chłodnej wodzie podczas upału…To taki czas kiedy wyostrzają się zmysły a słowa tańczą z uczuciami genialnie wyrażając dany moment, wszystko to, co mogłam poczuć…Dziękuję ci Boże za to wytchnienie, za nadzieję, za to że mogę to wszystko opisać, wyrazić, podzielić się z innymi…I za to że uważnie patrzysz na mnie z góry jak upadam i wstaję, jak się potykam i łapię znów równowagę…Dziękuję za tych którzy mnie podnoszą i za tych którzy mi pokazują świat ze swojego punktu widzenia, bo zyskuję coś, dzięki czemu moje życie nabiera kolorów…